Porównanie samolotów: F/A-18 Super Hornet vs Dassault Rafale to szczegółowe zestawienie dwóch elitarnych konstrukcji lotniczych używanych przez różne sił powietrznych na świecie, które rywalizują o dominację w powietrzu.
Historia i rozwój
Program F/A-18 Super Hornet zainicjowany przez koncern Boeing Boeing (dawniej McDonnell Douglas) miał na celu zastąpienie starszych F/A-18 Hornet. Pierwsze loty prototypu odbyły się w połowie lat 90., a seria trafiła do służby w US Navy w 1999 roku. Wersja Super Hornet charakteryzuje się przeprojektowanym kadłubem, wzmocnionym podwoziem oraz powiększonymi zbiornikami paliwa, co wydłużyło zasięg misji i czas przebywania nad celem.
Dassault Rafale, opracowany przez francuską firmę Dassault Aviation, powstał w odpowiedzi na potrzeby Armée de l’Air i Marine Nationale. Pierwsze loty sięgają 1986 roku, jednak dopiero w 2001 Rafale A uzyskał status gotowości operacyjnej. Jego rozwój prowadzono równolegle w wersjach jedno- i dwumiejscowej, co uczyniło go naprawdę wszechstronną platformą bojową.
Konstrukcja i osiągi
Kadłub obu maszyn opiera się na konstrukcji półskorupowej z wieloma kompozytowymi elementami, co obniża masę własną i zwiększa wytrzymałość. Model Super Hornet jest o kilka ton cięższy niż Rafale, jednak ma większe zbiorniki paliwa. Rafale wyróżnia się natomiast smuklejszą sylwetką i drobnymi dodatkami z technologia stealth w przedniej części kadłuba oraz owiewkach wlotów silników.
Napęd realizowany jest przez dwusprężynowe turbosilnik General Electric F414 w Super Hornet oraz Snecma M88 w Rafale. Oba silniki zapewniają zbliżone ciągi (około 22 kN z dopalaniem), jednak M88 cechuje się nieco niższą masą i mniejszym zużyciem paliwa przy przelotowym reżimie.
- Prędkość maksymalna: F/A-18 Super Hornet – 1,8 M; Rafale – 1,8 M
- Zasięg bojowy: Super Hornet – około 720 km; Rafale – około 1 000 km
- Pułap operacyjny: Super Hornet – 15 240 m; Rafale – 16 800 m
- Ładowność mocy: Super Hornet – 8 050 kg; Rafale – 9 500 kg
Uzbrojenie i systemy awioniki
Rafale i Super Hornet zostały zaprojektowane jako samoloty wielozadaniowość. Wyposażono je w zróżnicowane stanowiska uzbrojenia pod skrzydłami i kadłubem. Standardowa armata to 20-mm działko automatyczne: GAU-12/U w Super Hornet i GIAT 30 w Rafale.
Systemy avionika obejmują nowoczesne radary AESA, systemy ostrzegania o opromieniowaniu radarowym oraz zestawy ECM (Electronic Counter Measures). Rafale posiada scentralizowany system SPECTRA, który wykrywa zagrożenia i automatyzuje kontrdziałania. Super Hornet korzysta z systemów AN/APG-79 i ALE-55, oferując wysoką odporność na zakłócenia.
Manewrowość i siła ognia
Oba samoloty zachowują doskonałą manewrowość, choć konstrukcja Rafale z większym kątem skrzydeł i lotkami o dużym wychyleniu zapewnia nieco lepszą zwrotność w ciasnych manewrach. Super Hornet rekompensuje to silniejszą strukturą i większym wewnętrznym zapasem paliwa.
Z punktu widzenia siła ognia obie platformy mogą przenosić zarówno pociski powietrze–powietrze (AMRAAM, Meteor, AIM-9 Sidewinder) jak i powietrze–ziemia (JDAM, Paveway II/III, SCALP), a także zasobniki rozpoznawcze i podwodne zasobniki WALLEYE. Rafale dodatkowo integruje pociski Exocet oraz bomby moździerzowe.
Doświadczenia operacyjne
F/A-18 Super Hornet brał udział w konfliktach na Bliskim Wschodzie, nad Bałkanami i w Interwencjach w Afryce. Doceniano go za niezawodność, zdolność do operowania z lotniskowców i elastyczność misji eskortowych oraz wsparcia walki elektronicznej.
Dassault Rafale wykazał się skutecznością w misjach nad Libią (2011), w Syrii i Iraku (od 2014). Zastosowanie systemu SPECTRA znacząco podniosło poziom przeżywalności załogi i możliwość wykonania zadań zarówno w dzień, jak i przy złej pogodzie.
- Kalifornia, USA – lotniskowce typu Nimitz z Super Hornet
- Francja – lotnisko w Istres oraz lotniskowce typu Charles de Gaulle z Rafale
- Indie, Egipt – klienci zagraniczni Rafale
- Australia – użytkownik Super Hornet
Przyszłość i modernizacje
Prace nad kolejnymi ulepszeniami Super Horneta obejmują integrację pocisków hypersonicznych, rozwój radaru AESA oraz zwiększenie wykorzystania dronów współpracujących w roli skrzydłowych. Boeing bada również możliwości zastosowania hybrydowych systemów napędu oraz poprawy cyfrowych systemów sterowania lotem.
Dassault Aviation prowadzi prace nad wersją Rafale F4, która wniesie nową generację oprogramowania misji, wzbogaci możliwości sieciocentryczne oraz zaktualizuje systemy samoobrony i datalinki. Rozwijana jest także opcja integracji sztucznej inteligencji w zarządzaniu taktycznym, co ma zwiększyć skuteczność w scenariuszach o wysokim nasyceniu przeciwnika.
